Vorige week dinsdag 18 maart was het weer de laatste Chemo die ik gekregen
heb. De zesde in de reeks.
Het was een dag van een lach en een traan.
Een lach voor het einde van de chemo , een episode die ik kan
afsluiten.
Het was al bij al toch een zware tijd. Niet dat ik echt ziek was
maar alles erom heen. Die vrijheid heb ik bijna terug.
De traan was voor het cadeautje wat ik van Ingrid ( kamergenoot) heb
gekregen. Een sleutelhanger van een Beschermengeltje, de traan van het
aandenken van mijn overleden broer Ad die zo’n hekel had aan de laatste chemo.
De laatste tabletten die ik moest slikken ( dat ik daar nu fijn van af ben).
Ook de dankbaarheid naar het
personeel van de dagopvang voor Oncologie afd. 26 toe. De geweldige warme, lieve zorg die wij daar hebben gehad.
Dinsdag ochtend heb ik het ziekenhuis nog gebeld vanwege mijn mond. Daar had ik last van, van binnen zag het wit met blaasjes.
Ik kon meteen even bij Mirjam komen in het ziekenhuis.
Daar bleek dat ik een schimmelinfectie had. Kreeg een recept mee voor antibiotica.
Dinsdagmiddag zijn Ad en ik naar het Verbeeten instituut geweest. We hadden een afspraak met dr. Verschueren ,radioloog.
Ze heeft ons alles uitgelegd over de bestralingen, de röntgenfoto's van voorheen heeft ze ons ook nog laten zien.
Hierna heb ik een ct-scan laten maken om te bepalen waar er bestraald moet worden. Ook zijn er puntjes gezet voor het bepalen van de bestralingen. Verder kreeg ik nog een soort van proef bestraling. Dit was nodig voor mijn ademhaling. Wanneer er in het verleden bestraald ging worden dan hadden patiënten meestal in een verloop van tijd last van hartfalen. Dit is vanwege dat het hart tussen de longen ligt. Nu is het zo dat je twee maal in en uit moet ademen , daarna 30 seconde de adem inhouden. De longen gaan dan uitzetten en beschermen het hart.
Dit valt echt niet mee, je ligt ook al op een harde ondergrond en ligt in een tunnel. Maar ja we zullen maar zeggen het is voor een goed doel.
Het gesprek en de voorbereidingen voor de bestralingen duurde 2,5 uur, allebei waren we gaar.
Het personeel van het Verbeeten is super. Vriendelijk en behulpzaam. Nu krijg ik komende week bericht wanneer ze gaan beginnen, dit is wel na 8 april. Ze starten 3 weken na de laatste chemo.
Het aantal bestralingen is 23 keer. Alle dagen behalve de weekenden.
Ik heb zo uit zitten rekenen dat ik dan rond 10 mei klaar ben, daarna kan ik de start maken naar mijn oude leventje.
Daarna de opbouw naar een gezond lichaam, dit zal niet in een, twee keer zijn ,maar zal langzaam zijn. De zondag fiets toertjes van 50 km. zullen niet meteen gaan . Dat zal wel een tijdje duren.
Maar ja, het weer is goed en we gaan er stilletje weer tegenaan. Ad is nu ook thuis, in de FUT zo gezegd. Dus kunnen we alles met tweetjes gaan doen. Ad heeft ook een zeer moeilijke tijd gehad.
Woensdagavond een kookles bij het Elizabeth
ziekenhuis onder begeleiding van een
diëtiste en de kok van het ziekenhuis. Dit koken is met lotgenoten.
We waren met 10 personen, kregen het menu onder onze ogen. Het was een vier gangen menu. Zag er goed uit.
Voorgerecht: stokbrood Geitenkaas en als tussengerecht Advocadomousse met Hollandse garnalen.
Hoofdgerecht : Stoofpot Lamsvlees met boschampignons .
Andijviestampot met spekjes, ananas en puntpaprika .
Nagerecht: Chocoladepeer met roomijs
We hebben het eten met z'n alle gemaakt. Daarna ook samen gegeten. Het was in een woord geweldig.
Dit was de eerste keer sinds 4,5 maand dat Ad en ik weg of uit waren gegaan.
Rond negen uur waren we thuis.
Donderdag kwam Ine op visite, gezellig zitten kletsen.
Vandaag (zaterdag)even in de zon gezeten, goed ingesmeerd met factor 50. Maar op een gegeven moment kreeg ik het toch koud , ben toen maar binnen gaan zitten.
Zo ,de chemo hebben we erop zitten, nu nog de bestralingen en we zijn klaar.
