Vrijheid en extra dingetjes 30 mei 2013

De afgelopen 3 weken zijn super hard gegaan. Geen directe afspraken gehad.
De hechtingen uit mijn hand zijn er inmiddels uit.
Kreeg na het innemen van de hormoontabletten , ongeveer twee weken daarna, last van tintelingen in mijn armen en handen. Ook kreeg ik zo'n doof gevoel. net alsof je urenlang in de sneeuw hebt gezeten met je handen.
Heb meteen een mail gestuurd naar Mirjam (verpleegkundige oncologie), van haar moest ik direct een afspraak maken. Op donderdag 15 mei  kon ik komen , Dr.van Riel werd er ook bij gehaald. Zij beide dachten dat ik het carpale-tunnel  syndroom had in beide hadden. Door Mirjam werd een afspraak gemaakt voor de afdeling Neurologie.
Afgelopen woensdag 28 mei ben ik daar geweest. Kreeg ook een onderzoek met kleine elektrische stroompjes. Nadat het onderzoek was afgerond bleek dat ik ernstig tot zeer ernstig het carpale-tunnel syndroom te hebben.
In je pols heb je een poort waardoor allerlei zenuwen doorlopen. Wanneer deze verstopt komen te zitten kunnen er geen zenuwtrekje meer naar je vinger toe gestuurd worden. Je krijgt dan prikkelende armen en handen en geen gevoel meer in je vingers.
Kreeg als behandeling dan ook meteen in iedere pols een injectie. In de tunnel wordt een dikke substantie gespoten om de poort weer te openen.
Gelukkig heb ik die nacht goed geslapen. Het gevoel in mijn vingers begint nu weer terug te komen.
De nachtrust vond ik het belangrijkste.
Volgens Dr. van Riel kunnen het eerst jaar na de chemo toch nog kleine ongemakken naar boven komen.
Vanochtend weer even naar het werk geweest, met Henri zitten kletsen.
Ik zal toch blij zijn als ik weer kan gaan werken, misschien in juli met wat uurtjes beginnen.
In Juni gaan we eerst een paar dagen naar Valkenburg. Gezellig.

Carpaal Tunnel Syndroom

Het carpaal tunnel syndroom (CTS) is een beknelling van de carpale tunnel ter hoogte van de pols. Deze beknelling treedt op wanneer het bindweefsel rondom de carpale tunnel verdikt en stugger wordt (c.q. opzwelt) waardoor de pezen en met name de zenuw in de tunnel worden afgekneld.

Het carpaal tunnel syndroom veroorzaakt diverse pijnklachten, variërend van pijn in de pols tot een verdoofd gevoel of tintelingen in de hand en/of vingertoppen. Dit voelt u 's nachts en bij bezigheden als autorijden en fietsen. De nachtpijn geeft veel ongemak met pijn, doofheid en prikkelingen. De pijn en irritatie vindt plaats in de hand en duim, wijsvinger en middelvinger, de pink blijft goed. Hierdoor moet u de hand als het ware ‘los schudden’ om de klachten te verminderen.

Diagnose van een carpaal tunnel syndroom gebeurt op basis van de klachten van de patiënt en door een lichamelijk onderzoek waarbij een eventueel elektrisch spieronderzoek kan uitwijzen of er daadwerkelijk sprake is van een beknelling.

Eindstation bereikt 10 mei 2014

Afgelopen twee weken werden we geleefd door het Instituut Verbeeten. Elke dag op verschillende tijden daar naar toe.
Ondertussen ben ik ook nog geopereerd aan een Triggerfinger. Vorige week woensdag en komende maandag mogen de hechtingen er alweer uit.
Wat je daar ziet , mijn god wat zijn er dan veel mensen met kanker. Van jong tot oud.
Van borstkanker tot keelkanker etc.
Veel van deze mensen willen toch een praatje met je. Willen toch even vertellen wat er met hun gebeurt is , wat voor behandeling ze hebben.
Afgelopen week toch nog bezoek gehad van William en Jose, Els. Samen met Ad op bezoek geweest bij Arthur. Arthur is alweer (bijna)  de oude, alles was oké en hij krijgt geen chemo of andere behandeling. Super.
Ben een beetje op internet aan het kijken voor een hotelletje voor een paar dagen in juni. Valt niet mee.
Veel te vertellen heb ik niet.
Gisteren was het een rare dag, emotioneel vooral. De laatste bestraling in het Verbeeten, had nog een bezoek aldaar bij Dr. Schuermans.
Over een half jaar weer borstfoto's laten maken, weer op controle bij het Verbeeten.
De komende jaren afspraken bij de oncoloog en radiotherapeut om de 6 maanden, dus ik wordt wel goed in de gaten gehouden.
Na de laatste bestraling werd ik wel ingelicht dat als er iets was ik meteen naar hun kon bellen, dus niet afwachten. Ook moest ik uitkijken wat ik met mijn vrije tijd ging doen. Het afgelopen jaar zijn wij geleefd door de afspraken en behandelingen in het Elisabethziekenhuis en Instituut Verbeeten.
De hele dag toch af en toe een traan gelaten. Kaarten aan gekregen van vrienden en collega's. Bloemen werden bezorgd. Er leuk en fijn.

Namens Ad en mijzelf willen wij iedereen bedanken voor de bloemen, kaartjes, telefoontjes en bezoekjes aan huis in het afgelopen half jaar.

Nu kan ik echt beginnen met het starten van mijn herstel. Ga deze week weer het sporten opnemen wat ik afgelopen twee weken niet gedaan heb vanwege de drukte. Naar de yoga wil  ik ook alweer naar toe, proberen.
Wel hoop ik dat de tintelingen in mijn handen en voeten weg gaan.
Ik ben wel blij dat ik dit blog heb gemaakt. Ga het binnenkort uitprinten en lezen.
Maak later een een boekje met deze pagina's en kaarten erin.